Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Τον κόσμο που υποφέρει γιατί δεν τον σκέφτονται;


ΝΙΚΟΣ ΖΙΑΚΚΑΣ 80χρονος συνταξιούχος
«Τον κόσμο που υποφέρει γιατί δεν τον σκέφτονται;»
Των ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ, ΜΑΡΙΑΣ ΜΥΤΑ
«Αναποδογύρισε τη ζωή του. Πριν ήταν καταθλιπτικός και δυστυχισμένος, τώρα είναι δυστυχισμένος και καταθλιπτικός», σημείωνε ένας δημοσιογράφος παρουσιάζοντας έναν άστεγο σε κάποια φτωχογειτονιά της Αμερικής. Παρ' ότι τα φέρνει δύσκολα βόλτα, δεν νιώθει δυστυχής ο ογδοντάχρονος Νίκος Ζιάκκας, ο οποίος περνά τον μήνα του με μια σύνταξη που δεν φτάνει τα 500 ευρώ. Χαμογελά και ελπίζει. Οχι γιατί σήμερα «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας» κάποιοι θα τον θυμηθούν. Στωικός και θυμόσοφος, παρ' ότι βασανισμένος, αισιοδοξεί ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. Την ώρα που το 60% των Ελλήνων φοβούνται ότι μπορεί τα επόμενα χρόνια να περιέλθουν σε κατάσταση φτώχειας. Κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού του εκεί στη φιλόξενη Σοφοκλέους, στο στέκι του Δήμου Αθηναίων μοιράστηκε μαζί μας την αγωνία του.
Κύριε Νίκο, πώς είναι εδώ;«Είναι λειτούργημα αυτό που κάνει το Ιδρυμα. Είναι σαν μια ζεστή αγκαλιά. Νιώθεις σαν να ζεις με οικογένεια. Μας προσφέρουν πολλά».


Αγάπη και φροντίδα, τα εισπράττετε εδώ;«Είμαι ανατολίτης και αυτό τα λέει όλα! Η μάνα μου μάλιστα ήταν από το Αϊβαλί. Εμαθα να δίνω αγάπη αλλά πήρα και αρκετή. Η αγάπη είναι πολύ μεγάλο πράγμα αλλά συγχρόνως πολύ δύσκολο. Τη γυναίκα μου τη λάτρεψα και εκείνη το ίδιο. Περάσαμε πάρα πολύ όμορφα μαζί και δεν το αλλάζω με τίποτα αυτό. Σαφώς και αγαπήθηκα. Βαδίζω με μια κουβέντα που είχε πει κάποτε η Ευαγγελία μου, "το παρελθόν στηρίζει το μέλλον"... Φροντίδα βλέπω μεγάλη από το Ιδρυμα, αν και έχω μάθει να φροντίζω και μόνος μου τον εαυτό μου. Η οικογένειά μου ήταν πολύ δεμένη. Θυμάμαι μαζευόμασταν το Πάσχα, τις γιορτές όλοι μαζί και κάναμε τρικούβερτο γλέντι. Ερχονταν και οι φίλοι μου και γινόταν χαμός. Ωραία χρόνια. Δεν χρειαζόταν να φέρουν πολλά πράγματα, με λίγα και καλά, αρκεί να υπήρχε καλή παρέα».



Πώς κυλάει η μέρα σας, κύριε Νίκο;«Ξυπνάω το πρωί, πίνω τον καφέ μου στο δωμάτιο ή στο σαλόνι κάτω μαζί με τους άλλους. Συνήθως κάθομαι στο δωμάτιο, διότι δεν μπορώ να μένω πολλές ώρες όρθιος. Εχω πάρει ειδική άδεια γι' αυτό εξάλλου. Τώρα σε ό,τι αφορά τις ασχολίες, βλέπω τηλεόραση ή διαβάζω. Βέβαια, υπάρχουν φορές που κοιτώ παλιές φωτογραφίες και αναπολώ τα παλιά. Αλλά δεν γίνεται να σκέφτομαι συνέχεια το παρελθόν γιατί δεν μου κάνει καλό. Ξαπλώνω τα βράδια, μου έρχονται στο μυαλό όλα και στενοχωριέμαι. Εχω μάθει όμως να τα απωθώ, γιατί ήδη έχω περάσει ένα οξύ έμφραγμα από τη στενοχώρια και ζω με βηματοδότη».



Η τηλεόραση δείχνει την πραγματικότητα;«Βλέπω τηλεόραση για να περάσει η ώρα μου. Πολύ απλά, αδιαφορώ. Οπως λένε, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Η σημερινή κοινωνία δεν είναι όπως τη θυμάμαι πριν από 20-30 χρόνια που ήμουν και νεότερος. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και μάλλον προς το χειρότερο. Οταν ήμασταν εμείς νέοι, σεβόμασταν τον άλλον».



Τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης πώς τα βλέπετε;(κουνά το κεφάλι)Είδατε σήμερα (χθες) τον πρωθυπουργό από τις Βρυξέλλες; Θα θέλατε να σχολιάσετε αυτό που είπε: «Η Ελλάδα υφίσταται τον αντίκτυπο της κρίσης, ωστόσο δείχνουμε μεγαλύτερη αναπτυξιακή δυναμική»;«Ας έρθουν εδώ...»



Τι συζητούν οι φίλοι σας;«Κρατάμε μονάχα τη φιλοξενία και την αγκαλιά αυτής της Στέγης. Εξω έχουν αγριέψει τα πράγματα. Δεν ήταν έτσι, ακούμε πως θα έρθουν χειρότερα. Τον κόσμο που υποφέρει γιατί δεν τον σκέφτονται;»



Αθηναίος είστε;«Πειραιώτης. Γεννήθηκα στο Τζάνειο. Εκεί μεγάλωσα. Παντρεύτηκα την αγαπημένη της καρδιάς μου, Ευαγγελία, και αποκτήσαμε την Ανθούλα. Τη γυναίκα μου δυστυχώς την έχασα πριν από 12 χρόνια. Την κόρη μου έχω να τη δω πέντε χρόνια τώρα. Από τότε είμαι ολομόναχος. Την πάντρεψα και της έδωσα όλη την περιουσία που είχα, την οποία είχα αποκτήσει με την επιχείρησή μου ως πουκαμισάς στην οδό Ευριπίδου και Αιόλου. Μιλάμε για ένα τεράστιο οικόπεδο, κοντά στο δάσος Χαϊδαρίου, το οποίο είχε πανέμορφη θέα και ένα μεγάλο σπίτι. Το έγραψα στην κόρη μου κρατώντας την επικαρπία εγώ. Την πάντρεψα με τον εκλεκτό της, και προτού πεθάνει η σύζυγός μου με έπεισαν να παραχωρήσω την επικαρπία στο παιδί μου. Αυτό ήταν και το μεγάλο μου λάθος τελικά. Μια μέρα η κόρη μου, πάνε πέντε χρόνια τώρα, μου είπε: "Πατέρα, μέχρι το Σάββατο να έχεις μαζέψει τα πράγματά σου, αλλιώς θα τα πετάξω έξω". Τα μάζεψα και έφυγα, κουβέντα δεν είπα».



Εκτός από το Ιδρυμα πάτε κάπου αλλού;«Αμέ, είχαμε πάει στον Αγιο Ανδρέα το καλοκαίρι. Είχαμε μαζευτεί περί τα 1.000 άτομα και ήταν υπέροχα. Χάρηκα πολύ, μάλιστα με βράβευσαν γιατί έπαιξα κιθάρα με τη χορωδία που είχαμε δημιουργήσει. Ξεχνιέμαι με κάτι τέτοια. Βλέπω καμιά φορά στον δρόμο πιτσιρίκια και συγκινούμαι.Είμαι τελείως μόνος. Βλέπω έρχονται στους άλλους, τους επισκέπτονται και εγώ δεν έχω κανέναν. Ούτε συγγενείς. Γιατί αν ζούσε ο μεγάλος μου αδερφός δεν θα βρισκόμουν εδώ. Οι φίλοι μου έφυγαν. Εχω μεγαλώσει αρκετά». Ανάβει τσιγάρο, ρουφά βαθιά τον καπνό, σηκώνει τα μάτια με πατρική στοργή.«Να χαμογελάτε, με όλα όσα μου έχουν συμβεί συνεχίζω να χαμογελάω που είμαι όρθιος. Κάθε μέρα που ξημερώνει λέω "ευχαριστώ" και συνεχίζω πιο πέρα...». *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/10/2008
© Copyright 2008 X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ελληνικά Ιστολόγια

Ενδιαφέροντα Blogs / Sites

ο Σκουπιδιάρης Πεντάεδρον  aw2
Αρχιπέλαγο ΥΣΕΕ Δωδεκάθεον Έλληνες Εθνικοί του Καναδά Πολυτονικό